اسکرینشات میگیرم؛ از پیامهای یکتیکخورده، از اکانتهای شمارهسیونکرده، از استوریهای آدمهای حوصلهسررفته؛ ...که با من حرف میزنند، جوری که انگار سالها دلتنگم بودند؛ انگار که هزار هزاره، هزار هزا

مثل امین حبیبی هستی؛ شاید فالوئرات زیاد نباشند، اما تیک آبی داری و همین نشوندهندهی اصالتاته.

فرقی نمیکنه در چه وضعیتی باشند، همیشه در حال غر زدن هستند.

لطفاً به اطراف خودت نگاه کن! پس چرا قدرشناس و شکرگزار نیستی؟

راستش در رابطه با موضوعی که قادر به بیانش نیستم، بهشدت احساس عذابوجدان میکنم. اما خوشحالم از اینکه در جهت جبران اشتباهی که از ابتدا هم نسبت بهش آگاه و با وجود این آگاهی، بیتوجه بودم، تونستم یک قدم بردارم. این حقیقتا برای من اُمیدوارکنندهست و به نظرم میتونه نشونهی شروع بهتری هم باشه.

اَه. با یه آدمهایی که نمیفهمند و فکر میکنند میفهمند، همکلام شی و نفهمند چی میگی. اَه. تو اگه شعور نوشتن داری، اول برو یاد بگیر «میخوای» رو «میخای» ننویسی، اونوقت به این مردم تذکر بده «معیار» بنویسند. این مردمم که ... جاهل...

نظرم به رصد خونهای هستش که ایشون درش زندگی میکردن و مال و مقامی هستش که ایشون برای خودشون و وابستگانشون میخواستن. یقهی جنازه رو بگیرید که چرا غیر از کنار هزینههای گزاف بهقصد ساخت زندگیهای فوقتجملاتی واسه خودشون، و صد نسل بعد از خودشون، واسهت گنبد و بارگاهی ساختن که نیازی بهش نداری؟

* غیر، از ...

+ پاسخی جامعتر از این به عکس مقایسهی حرم امام، و بیمارستانی به نام امامخمینی، که دربوداغون بود، نداشتم.